Küsmüyüz, diye sormak geçiyordu içimden, neden benimle konuşmuyorsun? Ama cevabından korktuğum soruları sormamam gerektiğini kendime hatırlatıp çenemi tuttum. Kafamın içinde onlarca soru dolanmıyormuş, kalbim ismini koyamadığım ağırlıklar altında ezilmiyormuş gibi yaptım. Bunu sık yaparım.
Hiç bir şey unutulmaz. Sadece zihninin derinliklerine gömülür ve öyle bir zaman gelir ki o zihninin derinliklerinden o unuttun sandığın şey çıkar ve sana acı verir. Ya da alışırsın bir yerden sonra ve zihninin derinliklerine atarsın. Canını yakmaz.
Katılıyorum olan bir şey ya da biri tamamen unutulmaz, bazen bir an olur hatırlanır ancak artık can yakmıyordur, daha da güzeli hiçbir his olmuyordur, zihnen değil ama kalben unutulmuştur...