Adige Elif
@Duspesinde
4 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Daha iyiydim. Daha iyiydim ama tek bir şüphe yetip de artyordu. Bir damla mürekkeple kararıyordu bir bardak suyun tamamını. O an fark ettim tamamen iyileşmediğimi, hâlâ çok hastaydım.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Insanların hayati tehlike oluşturan
diğer durumlarda söylemeyip
depresyondakilere rahatlıkla
söyleyebildiği sözler
"HADi AMA, ANLADIK, biliyorum verem oldun tamam da, daha kötüsü de olabilirdi. Ölmedin ya."
"Peki, sence neden mide kanserine yakalandın?"
"Evet, kolon kanseri zordur, anlıyorum ama bir de bununla aynı evde yaşamak var. Öff. Tam kâbus."
"Ha, Alzheimer mı dedin? Asil bana sor, sürekli Alzheimer'ım."
"Menenjit mi? Hadi ama, iradeni kullan azıcık."
Depresyondaki insanların mutlu olmak istediklerini düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. Mutlu olma lüksünü
umursadıkları falan yok. Acı hissetmesinler, acı olmasın yeter.
Ayağımın dibinde bir kertenkele duruyordu. Gerçek bir kertenkele. Yargılanıyormuş gibi hissettim.
Kertenkeleler kendilerini öldürmezler. Her şeye rağmen hayatta kalırlar. Kuyrukları kopunca yenisi çıkıverir. Bunalmaz, mızıldanmazlar. Depresyona girmezler. Bulundukları çevre ne kadar acımasız ve sert olursa olsun uyum sağlarlar. Kertenkele olmak istedim, hem de her seyden çok.
Depresyon "`biraz üzgün" hissetmek değildir.