Bir insanın hakkında yanlış düşüncelere kapılmış olabilirim. Ama bir insanı bugüne kadar yanlışlıkla gözümden hiç düşürmedim. Şayet gözümden düştüysen , mutlaka vardır bir sebebi. Bil istedim!!!
Bir kapı kulpu avcunun içinde
Açsam dışarıdayım, açmasam yanında
Var sandığım ortak noktalarımızın yokluğunu çekiyorum
O an zil çalıyor kapının kulpunu başkaları için kullanıyorum
Sanki hiç çıkmak istemiyormus gibi, gelenlere “Hoşgeldiniz” diyorum
Ah şu yorgun tarafım. İnsan tarafım. Ah şu ince düşünen ve hep kırılan sol yanım. Ah bu beklentilerimin altında ezilen fedakarlıklarını. Ah şu gülüşlerim, yanağımda kuruyan gözyaşlarım. Ben bıktım, siz hala bıkmadınız mı ümit etmekten? İnsanlardan vefa, hayattan bir mucize beklemekten? Ben yoruldum, siz hala daha yorulmadınız mı kırılıp incinmekten?
Biliyorum yalnız yaşanmaz. Ama nasip de bu kadar zorlanmaz. İnsan nerede durması gerektiğini bazen bilmeli. Olmuyorsa eğer, olacak diye ısrar etmemeli. Yeri geldiğinde ağlatan kadere, yeri geldiğinde gülerek “ Sen kazandın“ diyebilmeli.