Otuz ya da yetmiş yaşında ölmek arasında bir fark yoktu ve her iki durumda da insanlar yaşamaya devam edecekti.
Bu iş, benim dışımda olup bitiyordu. Yazgım, bana danışılmadan yaratılıyordu. Bazen herkesin sözünü kesip: "Sanık olmak önemlidir. Benim de söylemek istediklerim var." diyecek oluyordum. Aslında, iyi düşünülürse söyleyecek sözüm yoktu.
"Anneniz neden yurtta kalıyordu?" diye sordu.
"Ona bakıcı tutmak, tedavi ettirmek için param yoktu." dedim.
"Onu yurda koymak sizi üzdü mü?"
"Birbirimizden bir şey beklemiyorduk. İkimiz de yeni yaşamlarımıza alışmıştık."