“Yarının hiçlik olması tehdidiyle mutlu olamam ve olmayacağım. Derin bir
hakaret bu... Bu yüzden, beni acı çekmem ve yok olmam için, fikrimi
sormadan ve küstahça var eden bu doğayı; su götürmez davacı, savcı ve
davalı rolümle, kendimle birlikte mahkûm ediyorum... Doğayı yok
edemediğim için de, sadece kendimi yok ediyorum, hiçbir suçlunun
bulunmadığı bir tiranlığa katlanmaktan bezmiş olarak...”
Sanatçının yaratma olgunluğuna erişebilmek için geçtiği hazırlık süreçleri
her ne olurlarsa olsunlar uzun bir ıstırap prosedürüdürler ve bu ıstırap,
sanatçıyı kolayca deliliğin, hatta intiharın eşiğine getirebilecek bir
düşünceler bütününü teşkil eder