Ebrar onursal
@Ebonrsl
;
14 Nisan
133 okur puanı
Ekim 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
#hepyaşın19Müzik
Ne güzel şeysin sen
Hep yaşın 19
Gel yanıma sar beni
Bugün var yarın yokuz
Çiçeğim benim 😘🌼
Reklam
Meçhul Öğrenci AnıtıŞiir
Buraya bakın, burada, bu kara mermerin altında
Bir teneffüs daha yaşasaydı,
Tabiattan tahtaya kalkacak bir çocuk gömülüdür
Devlet dersinde öldürülmüştür.
Devletin ve tabiatın ortak ve yanlış sorusu şuydu:
- Maveraünnehir nereye dökülür?
En arka sırada bir parmağın tek ve doğru karşılığı:
- Solgun bir halk çocukları ayaklanmasının kalbine!dir.
Bu ölümü de bastırmak için boynuna mekik oyalı mor
Bir yazma bağlayan eski eskici babası yazmıştır:
Yani ki onu oyuncakları olduğuna inandırmıştım
O günden böyle asker kaputu giyip gizli bir geyik
Yavrusunu emziren gece çamaşırcısı anası yazmıştır:
Ah ki oğlumun emeğini eline verdiler
Arkadaşları zakkumlarla örmüşlerdir şu şiiri:
Aldırma 128! İntiharın parasız yatılı küçük zabit okullarında
Her çocuğun kalbinde kendinden büyük bir çocuk vardır
Bütün sınıf sana çocuk bayramlarında zarfsız kuşlar gönderecek
Ece Ayhan
Battal Mehetoğlu, 14 Aralık 1969’da o zamanki adıyla Yıldız Devlet Mimarlık, Mühendislik Akademisi, Makine Mühendisliğinde okurken, komünist olduğu gerekçesi ile bir grup tarafından vurularak öldürülür. Babası at arabacısıdır. Kürt olan anası Battal öldüğünde sırtındaki çarşafı çıkararak, cenazede bir konuşma yapmıştır.
“Hepiniz benim çocuğumsunuz. Ama şunu bilin ki benim oğlumun katili kazan kafalı başbakandır. Er veya geç bunun hesabını verecektir.”
Anadili Kürtçe olmasına karşın konuşmasını o kırık şivesiyle de olsa, Türkçe yapıyordu, İnsaf Ana; Muhabir sorar; “İnsaf Ana! Bunları sen bilerek mi söylüyorsun yoksa birileri mi söyletti? Ve neden Kürtçe konuşmuyorsun?” İnsaf Ana, evladı öldürülen bütün anaların sesi olur o anda;
“ Benim içim yanıyor çocuklar. Kürtçe söylesem kim ne anlayacak? O kazan kafalı duysun diye Türkçe söylüyorum. Çocuğumun katili odur… Ah! Ah ki oğlumun emeğini eline verdiler…”
‘O günden böyle asker kaputu giyip gizli bir geyik
Yavrusunu emziren gece çamaşırcısı anası yazmıştır:
Ah ki oğlumun emeğini eline verdiler’
Ece Ayhan şiirin sonunu;
‘Aldırma 128! İntiharın parasız yatılı küçük zabit okullarında
Her çocuğun kalbinde kendinden büyük bir çocuk vardır
Bütün sınıf sana çocuk bayramlarında zarfsız kuşlar gönderecek’, diye bitirir.
Gencecik yaşında kendini evinin balkonundan atıp intihar eden şair dostu Nilgün Marmara’nın, cenaze töreninde, Ece Ayhan, Nilgün Marmara’nın annesinin yanına sokulup ‘tuhaf’ bir soru sorar: “Nilgün’ün okul numarası kaçtı?”Annesi yanıtlar: “128”… Nilgün Marmara’yı çok seven, Ece Ayhan için gerçek bir yıkım olan bu intihar, ölümsüz bir dizeye dönüşür. Çünkü Nilgün Marmara’nın gömüleceği mezarın, mezarlıktaki numarası da 128’dir. İntihar ettiğinde sadece 29 yaşındadır. Ece Ayhan Meçhul öğrenci anıtında birkaç tane hüzünlü hikayeyi kendi üslubunda bir araya getirerek, devlet dersinde öldürülen çocuklarımızı ne güzel ve ne hüzünlü anlatmıştır.
Gerçekten de
Devletin ve tabiatın ortak ve yanlış sorusu, Maveraünnehir’in nereye döküldüğüydü!
Çünkü Ece Ayhan’ın yazdığı o anıt şiir, bugün talim terbiye kurulu tarafından sakıncalı görülmüş sansürlenmiştir!
Biliyorsun, Abdülhamit hep korkuyla yaşamıştır. Amcası Abdülaziz'in ölümünden beri o derin tedirginliği taşıyordu. Abdülaziz'in tahttan indirilmesiyle başlayan olaylar kendisinin padişah olmasıyla neticelense bile, bu kadim endişeden hiç kurtulamamıştı. Hatta amcası Abdülaziz'in katili olduğuna inandığı Mithad Paşa gibi devlet adamlarını, sinsice yok etmesine rağmen o pimpirikli halini üzerinden hiç atamadı
Biliyorsun, Abdülhamit hep korkuyla yaşamıştır. Amcası Abdülaziz'in ölümünden beri o derin tedirginliği taşıyordu. Abdülaziz'in tahttan indirilmesiyle başlayan olaylar kendisinin padişah olmasıyla neticelense bile, bu kadim endişeden hiç kurtulamamıştı. Hatta amcası Abdülaziz'in katili olduğuna inandığı Mithad Paşa gibi devlet adamlarını, sinsice yok etmesine rağmen o pimpirikli halini üzerinden hiç atamadı
Ben Abdülhamitim
Biliyorsun, Abdülhamit hep korkuyla yaşamıştır. Amcası Abdülaziz'in ölümünden beri o derin tedirginliği taşıyordu. Abdülaziz'in tahttan indirilmesiyle başlayan olaylar kendisinin padişah olmasıyla neticelense bile, bu kadim endişeden hiç kurtulamamıştı. Hatta amcası Abdülaziz'in katili olduğuna inandığı Mithad Paşa gibi devlet adamlarını, sinsice yok etmesine rağmen o pimpirikli halini üzerinden hiç atamadı