"İnsan kendinin vehmidir... Yoruldum kardeşim yorulduk. Ben dünyanın bir parçası olmaktan bu denli yorulduysam dünyanın kendisi ne haldedir kimbilir.Sanırım yaşamayı beceremiyorum.Bazen, diğerleri yaşayabiliyorsa bunu ben de becerebilirim diyorum içimden.Sonra mezarlıklar geliyor aklıma. İşte o an kafam karışıyor. Kimseyi taklit etmemek en iyisi. Ben ne yaşamayı becerebiliyorum, ne de ölmeyi. Ölümle hayat arasında kurulmuş bir ırmağım"
Bütün hatalarımız, bizi belirsiz bir geleceğin kapısında kavi tutacak tecrübelerini biriktire bilmemiz için..
Bütün tökezlemelerimiz, bu uzun ince yolda başı dik yürümeyi, ilerlemeyi, mesafe almayı öğrene bilmemiz için.. yanılmanın da sonu yok bizler için ,sonra yeniden doğrulmanın da..Günahın da sonu yok, günahlardan pişmanlığın da..Bitmeyen bir imtihan bu bizim için, sonu olmayan bir macera, her anı ibretlerle dolu..
Her şeyin bir parçasını kendisi ile birlikte çürüten viraneye bakıp duruyoruz.Zaman akıp duruyor ve biz zamanın kıvamı kaçmış dehlizlerine bakıp duruyoruz.
Hepimiz içimizde sızlayan viranelerle yaşayıp gidiyoruz...