Bence en güzel şeylerden biri şu: Canı yanmış birinin hala iyi kalmayı seçmesi. Yaşadıkları onu kolayca sertleştirebilirdi, herkese mesafeli ve şüpheli yapabilirdi. Ama o, geçmişinin arkasına saklanmak yerine kendini düzeltmeye çalışıyor. “Beni böyle yaptılar” demek yerine, “Ben böyle olmayacağım” diyor.
Yaraları var ama o yaralarla başkasını yaralamamaya dikkat ediyor. Yeni birine şans verirken eski hikayelerin yükünü taşımamaya çalışıyor. Travmasını bir silah gibi kullanmıyor, bir ders gibi taşıyor. Bence asıl sevgi burada: Acıyı tanıyıp yine de sevgiyi seçebilmekte.