Ecir Ülgen Karagöl

Yağmur yağıyor Ömür Hanım… gökten değil, yüreğimin boşluğundan ömrümün ıssız toprağına… Ve ben sonsuz bir düzlükte bir küçücük, bir silik nokta gibi eriyip gidiyorum. Seslensem kim duyar sesimi yalnızlıklar katından?
Sen günlere bir şeyler getirmedikçe, günler sana hiçbir şey getirmiyor.
Her gün insan olmak ne çok kusur içeriyor diye düşündüm.Her gün bir kilidi açmaya çalıştım.Başka bir şey vardı,başka bir şey;ben sana dünyanın değil yer yüzünün diliyle seslenmiştim.Çile nedir,günah ne?Bana ne bunlardan.Dünyanın merkezi sendin her gün ben senden uzayan uçsuz bucaksız bir kara.
hatıra…daha fazla kamaştırmadan ben sesten vazgeçeyim,sen sözden geç hangimiz önce dener,kim başa çıkar burnunun direği ilk sızlayan mı yoksa