Nora derin bir nefes verdi. “Dan böyle biri değildi"
“İnsanlar değişiyor” dedi Bayan Elm, gözünü satranç tahtasından ayırmadan. Eli filin üzerinde dolaşıyordu.
Nora bir kez daha düşündü. “Belki de böyleydi ama ben göremedim."
Reklam
Anlaşılan, Nora doğru dürüst ölmeyi bile beceremiyordu.
Tanıdık bir histi bu. Hemen her bakımdan yetersiz olma hissi. Tamamlanmamış bir insan yapbozu. Yetersiz bir hayat ve yetersiz bir ölüm.
“Kedi sahibi” olmayı bile becerememişti.
“Haftada bir saat piyano öğretmenliği”de.
“Sohbet edebilen insan” olmayı da.
İlaçlar etki etmiyordu.
"Kendisi olmasa, herkesin daha iyi olacağı düşüncesini hatırladı. Kara deliklere fazla yaklaşırsanız, yerçekimi kuvvetiyle sizi kendi karanlık, kasvetli gerçekliklerinin içine çekerler."
