Elbette okuduğunuzda etkisinden çıkamadığınız, tekrar tekrar okuduğunuz sizi sarsan,şaşırtan,heyecanlandıran cümleler kitaplar olabilir. Estetik haz ya da okumaktan zevk almak elbette muazzamdır.
Ancak insan neden okuduğunda kendisine yeni hayatlar bilgiler ve gelişmeler katan hayatıyla mesleğiyle alakalı olan eserlere uzak kalır anlayamıyorum:)
2 satır biraz melankolik biraz dramatik cümleler paylaşılınca, paylaşınca neden bu kadar etkilenir ki insan:)
Örneğin Ali Çankırılı, yazdığı "çocuklara söz geçirme sanatı" adlı kitabında anne baba olmayı ebeveyn olmayı düşünüp de çocuk eğitimi yahut çocuk hakkında bir kitap dahi açıp okumayan birisi ebevyn olmayi nasıl düşünür, tarzında bir ifade kullanıyor. O kadar haklı ki...
Neyse estetik haz(daha doğrusu drama ve melankoli) bizim için yaşam biçimi olmuş. Aman 2 satır yararlı şey öğrenmeyelim:)