Mazi,kanayan bir yaradır bazen yahut bir mutluluk bahçesi. Demirleyip kalırsak orada ya pişmanlığın girdabında boğuluruz ya da mutluluk bahçesinin o mis kokulu meyvelerinin benzerini bulmadığımızı düşünürüz, böyle olunca da beğenmeyiz günümüzün bahçesinin en güzel meyvelerini. Oysa insan geçmişinden yararlanmalı,yararlanmalarından da daha güçlü bir insan çıkarmalı kendi içinden. Ya da hatırladıkça tebessüm ettiği, iyi ki yaşadım dediği güzelliklerden enerji hattı döşemeli bugüne. Çoğu insan yapamıyor bunu. Yakalayamıyor dengeyi,tutturamıyor ölçüyü ve ıskalayıp duruyor yaşadığı zamanı.