Arife kılıç
@Efiram
Toprak üstünde duruyorum,yıldızlar tapsınlar bana diye.
117 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İlk hikâyeden bir halt anladıysam Arap olayım.
Tüm enerjimi sömürdü. Hiçbir şey anlamadım; her şeyden soğudum. Bir an kendimi eksik hissettim, “Belki ben salağımdır, anlamıyorumdur” diye düşündüm ama bu nasıl bir yazım stili? Daha cümle içinde bile konudan konuya atlanabiliyor.
Anlatım öyle parçalı ki, bir noktadan sonra metni takip etmeye çalışmak yerine metnin içinde kayboluyorsun. Bilinç akışı diyorsun, tamam, ama bunun da bir ritmi, bir akışı olur. Burada o akışı yakalayamadım; daha çok kopuk kopuk düşünceler yığını gibi hissettirdi. Okurken sürekli “Şimdi ne anlatıyor?” diye durup geri dönmek zorunda kalmak da cabası.
Belki bu tarzı seven, bu dağınıklığın içinde bir anlam kurabilen okurlar vardır; ona bir şey diyemem. Ama benim için okuma deneyimi keyiften çok yorgunluktu. Metinle bağ kuramadım, anlatının içine giremedim. Bir noktadan sonra da uğraşmayı bıraktım açıkçası.
Beğenmedim. Belki ben salağımdır diye düşündüğüm için düşük puan vermek yerine, puansız bırakıyorum.
Reklam
spoi vardır1000Kitap
Ehhh işte…
Ortalama bir kitap, çerezlik.
Kendini bilen her karakteri severim; ister kötü olsun ister iyi. Kendini bilen karakter benim için bir adım öndedir, çünkü gerçekte çoğu insan kendini bilmez, ne olduğunu bilmez. Çoğu kitap karakteri de bilmiyor. Hazel gibi kendini bilen karakterleri görünce seviniyorum.
Hazel tatlı bir kız. Kendinin tuhaf olduğunu biliyor. Bazıları tuhaflığı; bulutları bir şekle sokmak, kimse dans etmezken dans etmek, banyoda şarkı söylemek gibi şeyleri normal karşılayıp “hiç tuhaf değil” dese de, bu sıradan şeylere bile ucube gözüyle bakan bir sürü insan var. O yüzden çok takılmadım oralara.
Hazel’ın hiçbir şeyi içinde tutamayışına bir iki sinirlenmedim değil. İkide bir cinsel içerikli şakalar yapıp “aman içimde tutamıyorum, ağzımdan kaçtı” demesine de kuruldum.
Toxic değillerdi, yani aman aman bir toksiklik yoktu. Josh çekilebilir bir erkekti. Özellikle sonlarda Hazel hamile kaldığında “aha, kaos geliyor” dedim. Kesin Josh çocuk istememe ayaklarına yatacak, sonra Hazel darılıp gidecek, Josh da pişman olup Hazel’ı bulmak için uğraşacak falan filan diye bir düşünce belirmedi değil. Ama Allah’tan öyle olmadı.
Çok da övülecek bir kitap değil. Sosyal medyadaki kitap sayfaları görevlerini yerine getirip kitabı şişirmiş; bazı okuyucular da bu tuzağa düşüp kitabı ellerine almış. Sonra hayal kırıklığı curcunası başlıyor tabii. HSOANSKANSN, böyle olunca çok gülüyorum ya.
Bazı şeylere asla ama asla inanmayın.
Allah’tan şu sıralar PDF’ten takılıyorum. Bu kitaba 200 lira verdiğimi hayal ettiğimde kalp çarpıntım başlıyor.
Sonu üzücü bitecek diye o kadar korktum ki…
Ekrem hem beni sinir etti hem de kendinin farkında olan bir karakter olarak takdirimi kazanan biriydi.
Ekrem’in değişimi güzeldi. Başta sadece Fransa’da gezip eğlenmeyi düşünen biriyken, ilerleyen sayfalarda vatanını düşünen birine dönüşmesi ve İttihat ve Terakki’ye katılması göğsümü gururla doldurdu.
Sonlara doğru bizim aile Ekrem’den haber alamayınca “Aha,” dedim, “bu pislik bizimkileri ekti, Fransa’da kulüpten kulübe atlıyor.” Sandım. Bu yüzden son on sayfayı okumak beni çok korkuttu.
İkbal’e de çok üzüldüm. Şu yönden üzüldüm: Kadın zamanında çok güzel bir kadınmış ve kendinden yaşça büyük bir adama gelin olarak gidiyor. Evlendiği adamın ilk karısı zengin, itibarlı bir aileden gelme; kendisi ise fakir. Kocası da artık yaşlı, pasif birisi.
İsmet Hanım’a imreniyor. Kıskanıyor ve bu kıskançlığı, kısır olmasıyla daha da alevleniyor. Ekrem’i kendi tarafına çekmeye çalışıyor. Sonra Ekrem büyüyüp delikanlı olunca ondan etkileniyor ve daha da hırslanıyor.
İkbal’e üzülmemin en önemli nedeni de onun gibi kadınların gerçekten var olmuş olması. Eskiden birçok kadın kendinden yaşça çok büyük erkeklerle evlendirilip kendi hayatını yaşayamadan silinip gitmiş. Bunu bilmek İkbal’e karşı daha çok empati kurmama neden oldu ve hırslı olmasını anladım.
Ölmesine hiç üzülmedim orası ayrı ama.
Neriman Hanım’ı gördükçe annemin sözü hep aklıma geldi: “Eğer bir erkekle evleneceksen, annesi ölü olanı bul.” Diye bir öğütü vardı anneannemden kalan. HSOWNDOWJWKSNSKSJSKJSKS
Şaka gibi ya… Neriman
Reklam