Belkide anlatmaya çalıştın birbirlerine içinde ki o derin anlamsız sızıyı. Kime anlatabilirdin ki kendine bile anlatamazsın bazen o yarayı. Yara mı? Hayır hayır bu yara değil, bu apaçık yutkunamamak, nefes alıyorken birden nefesinin kesilmesi bak diyorsun bak burda kalıyor, burası acıyor, kim anlayabilir ki sen benim anlamımdın. Aylar sonra annemin sesini duymak gibiydi sesini duymak, yıllar sonra ölmüş birine kavuşmak seni görmek, solgun çiçekler canlanır hayalin düşünce aklıma kim anlayabilir ki? Kime anlatılır söyle bu yutkunamayış, yanımdayken ruhuna dokunamayışım, senden sonra bir parça şair oluşum kime anlatılır? İçimde ki savaşın şahidi yalnızlığımdır, aslında herkes bir parça yalnızdır bunun en büyük kanıtı da içimin her köşesinde senin olup benim yalnız kalışımdır. Öyle ki bunca etin kemiğin arasında geberiyoruz yalnızlıktan. Ruhlarımız savaş veriyor tek başına hepimizin birer gardı var hatta kibirden ordularımız ondandır bunca yara kalplerimizin delik deşik oluşu. Ondandır birbirimizi severek öldürüşümüz.