Belif
@ElfUcaroglu
27 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Bizi her zaman büyük bir güçle çekip sürükleyen dışarıda gerçek bir dünya var. Tüm bunları düşününce kendi karakterimize sadık kalmak kolay değil. Göze batmadan pek çok insanın yürüdüğü yoldan kendini çiğneyerek herkes gibi sessizce yürüyüp gitmek en akıllıcası. Ama yine de gerçek denilen şey beklenmedik bir şekilde sevmediğim yerlerde olabileceğinden çok daha fazla acınası hissettiriyor.
Reklam
Artık o günleri düşünemiyorum. Hayatım bitmek bilmeyen, devam edip duran korkunç bir kabus gibi ve ben bir türlü uyanamıyorum. Yani asla, ne kadar beklersem bekleyeyim bir daha asla uyanamayacağım. İnsan bir yerden sonra en azından ölüp kurtulacağım diye düşünmeye başlıyor. Hatta bunu içten içe diliyor. Özür dilerim ama bazen gerçekten diliyorum bunu ve bitsin istiyorum sadece. Hiç bu hale geleceğimi düşünmemiştim.
Hayatı boyunca yapmak istediği tüm iyiliklerden men edildikten sonra iyi biri gibi hatta biraz bile iyi hissetmesi olanaksız artık. Yolculuğu sürdürebileceği bir rota kalmadı. İyiliği içinde kaldı, hapsoldu, iltihaplandı ve sonunda daha da tuhaf bir şeye dönüştü. Eh madem acı çekmek bu o zaman bırakın bana ait olan acıyı çekeyim. Benden geride kim kaldıysa bırakın acıma sahip çıksın.
Sessizce sırtını yatak başlığına yaslıyor bir zamanlar yatağın ona ait olduğu tarafındayken. Solan gün ışığı, yanında onun sıcaklığı ve derin soluk sesleri. Birden içinde inanılmaz bir pişmanlık hissediyor. Sanki her şeyi yanlış yapmış gibi hissediyor. Göğsündeki başı şimdi daha ağır. Nabzını sayıyor istemsizce. Huzurlu bi uykuda şimdi.
Uyukusuzlukla mücadele ederek geçirdiği ilaçlarla dolu haftalardan sonra artık onun sabah kahve makinesini açışını duyduğunda uyanıyor, makinenin alçak sesli tangırtıları duvarın diğer tarafından geliyor. Öyle yoğun ve eksiksiz bir huzur içinde ki ağlayası geliyor. Hiçbir şey düşünmeden onu dinleyerek tavanı izliyor her sabah.
Reklam