Kepenklerini indirdim acının hudutlarına,
İçimde kopan çığlıklara yaralarımı yamadım.
Kim çekecek beni mutluluğun kuytularına?
Ne zaman gülümsemeyle anılacak adım?..
Tenimde hala belirsiz yarınları var ömrün.
Kalbim aşka kanayan dağınık bir müptezel..
Farkı yok gözümde dünün, bugünün
Bu yorgunluk içimde ruhumu boğan bir sel..
Acınası düşlerim bunlar eksik yanlarımdan doğan,
Ruhumda bitmek bilmeyen çetin zemheri..
Bendim kendini o karanlık sularda boğan
Kim şifa olur şimdi, hangi merhametin elleri?
Kalbimin güneşi battı, ışığa hasret solum,
Viran eyledim bu şehri, çığlıklarımla..
Bir türlü mutluluğa çıkmadı yolum,
Yaşadım bunca yıl içimde yaşattıklarımla..
Rüzgar yedi yine dikiş tutmayan yaralarım..
Umutlarımın mezar taşında uyuyor bir küçük kız..
Bir ağaç dalıyım ben, dökülmüş yapraklarım,
Ömrümün katili, feri sönmüş yıldız..
-Elfida