Ben, insanlığı seviyorum ama kendi kendime şaşırıyorum. Genelde insanlığı ne kadar çok seviyorsam özelde insanları tek tek, başka bir deyişle bir birey olarak o kadar az seviyorum.
Sevgi öylesine değerli bir hazine ki, onunla bütün dünyayı satın alabilirsin, yalnızca kendi günahlarını değil başkalarının günahlarını da bağışlatabilirsin.
Kendine yalan söyleyen, buna kendisi de inanan kişi sonuçta ne kendi içinde ne de çevresindeki gerçeği görebilir. Bundan dolayı da hem kendine hem de çevresindeki insanlara saygısını yitirir. Kimseye saygı duymadığı gibi sevmeyi de unutur. Bir şeylerle ilgilenmesini sağlayan bir sevgi olmayınca, oyalanacak bir durumu da kalmaz. Böylece kendini sefahata ve kaba zevklere bırakır ve zaafları hayvani boyutlara ulaşır. Bütün bunların nedeni ise, sürekli kendisine ve insanlara ilişkin yalanlar söylemesi. Kendi kendine yalan söyleyen önce kendisini kırmakta.