Günün gürültüsü dindiğinde ölümlüler için
Ve kentin dilsiz sokaklarını, alanlarını
Örttüğünde yarı saydam gölgesi gecenin
Ve gündüz emeklerinin ödülü uyku;
Benim için üzücü uyanıklık saatlerinin
Başladığı zamandır bu.
Gece eylemsizliğinde daha bir yakıcıdır
İçimde yürek azaplarının yılanları;
Kaynaşır hayaller, bir yığın ağır düşünce
Tasayla ezilmiş aklımı sıkıştırır.
Anımsayış açar önümde
Sessizce uzun tomarını:
Ve ben okuyarak yaşamımı irkiltiyle
Titrerim ve ilenirim,
Acıyla yakınırım, acı gözyaşları dökerim-
Yıkayamam fakat kederli satırları.