Hepimiz birbirimizi gösteren aynalar gibiyiz.
Az çok biliyoruz birbimizi...
Ve maskelerimiz kadar değerliyiz birbirimiz de.
Çoğumuz kötülüğü gizleyen iylikleriz.
Belki de bir yol bulmak için tüm çırpınışlarımız.
Çünkü masumluğa susadık hepimiz.
Bir avuç kaldık samimiyetin çatısı altında.
Yakında bir yuvamız bile kalmayacak.
İşte o kadar düşmanı çok samimiyetin.
Ve günden güne çiçekler soluyor,
Kalbimizde ki masumiyetin.
Kimin neye niyet ettiği belli değil.
Sadece kimin neye nefret ettiği takvimler gibi ortada.
Gitmek istemek ile bitirmekten korkmak arasındaki ince bir cizginin üstündeyiz.
Masumiyetimizi en güzel köşemizden aldık ve ona kendini kimsesiz hissettirdik.
Biz aslında kafaya takmamayı öğrenmek yerine, en güzel duygularımızı sırayla kaybettik. Çünkü ne niyetimizi anladık, ne de anladığımızı niyetimizmiş gibi sahiplendik. Sevgi öldürmedi, ama hayatımız da hiçbir zaman sevginin ışığını kendi karanlığında hissettmedi.
Altun Fermayil