“Normal bir insan olmak, herhalde düşünebileceğimiz en yararlı ve uygun şeydir. Fakat ‘normal insan’ kavramının kendisi, tıpkı ‘uyum’ gibi ortalama ile sınırlanmayı ima etmektedir. ‘Normal’ olmak, başarısız olanlar ve hâlâ genel uyum düzeyinin altında olanlar için ideal bir hedeftir. Ortalama yeteneğinin üstündeki, başarıya ulaşmakta hiç güçlük çekmemiş, dünyada kendilerine düşen işleri rahatça başarabilen insanlara yalnızca normal olmak biçimindeki ahlaki zorlama, Procrustes’in yatağı gibi gelmektedir. Bu zorlama onlar için ölümcül ve dayanılmaz biçimde sıkıcı, cehennemi bir kısırlık ve umutsuzluk demektir..”