En son ne zaman bir kitaba böyle sıkı sıkıya bağlı kaldım ve hiç ayırmadım yanımdan sanırım lise zamanlarımdı ..
şimdi ise bu maksimiçin yolculuğu beni derinden etkiledi ..
yaşadığı kaygılar , geçim derdi , işsiz kalamaması ve bir biten işten yeniden başka bir işe geçmesi hepsi öyle derin ki ..
uyuyamadığı birkaç an beni daha da kitaba bağladı , hiçbir yere ait olamayışı , sevgisiz büyümesive ne yöne gideceğini bilememesi ..
barındığı evlerde bile sığıntı hissetmesi ..
ruhunu yinede her şeye rağmen aramaya devam ediyor , kitaplara tutunuyor ve en çok da kendisine (farkında olmasa da en büyük sevgiyi kendisine o veriyor )
öyle güzeldi ki …
sadece sonlara doğru çalışma arkadaşlarından daha az bahsetseydi daha iyi olabilirdi onun ruhunu daha da okumak isterdim ..
ama yine de muazzamdı
umarım seni bu dünya telaşında hiç unutmam maksimiçççç