Stefan Zweig'in eşiyle birlikte intiharı dolayısıyla tamamlayamadan arkasında bırktığı kitaptır. Taslakları bulunduktan sonra Zweig'in arkadaşı Beck tarafından devam edilmiştir.
Kitap, Clarissa ve onun hayatını tanıtarak başlıyor. Clarissa, annesini genç yaşta kaybetmiş ve babasıyla olan ilişkisi ise sorunludur. Manastırda geçen çocukluğu sert kurallar çevresinde şekillenmiş, babasından tam olarak sevgi belirtisi görememesi nedeniyle Clarissa içine kapanık bir kişiliğe bürünmüştür. İlerleyen sayfalarda birinci dünya savaşı patlak verir. Clarissa bu dönemde hayatının önemli kararlarını vermek zorundadır.
Kitapta hasret, utanma, yalan ve savaş gibi birçok konu işleniyor. Genel olarak kitabı beğendiğimi söyleyebilirim. Ama bana göre sonu hiçte olması gerektiği gibi bitmedi. Çok yarım kaldı kitap. Elimizden gelen tek şey Zweig yaşasaydı kitabın nasıl bir sonla biteceğini tasavvuf etmek.
Reklam
"Öyle bir konuşması vardı ki yüzünü görmeseniz bile yalnızca sesinin renginden gülümsediğini anlardınız."
Geçmişi düşündürecek şeyler bize çoğu zaman acı verir. Çünkü yaşadığımız kötü anları hatırlar ya da güzel anların bir daha tekrarlanamayacağını anlarız.
İşte kitabımızın ilk öyküsü olan Faust'ta ana karakterimiz Paul üzerinden seneler geçtikten sonra eski evine geliyor ve çevresindeki herşeyin değiştiğini görüyor. Bu değişim sadece tanıdığı insanlar ve bildiği mekanlarda da değil, kendisinde de. Böyle nostaljik anlar yaşarken sokakta üniversite arkadaşıyla karşılaşıyor. Ve arkadaşının eskiden hoşlandığı kadın olan Vera ile evlendiğini öğreniyor. Kendini dizginlemeye çalışsa da Vera'ya olan sevgisi yeniden ortaya çıkıyor. Bu şekilde öykü ilerlemeye devam ediyor.
Faust dışında Asya diye bir öykü de var. O da Faust kadar iyi. Çoğu okurun seveceğini düşündüğüm bir kitap. Yağmurlu havada okunurken daha iyi hissettiriyor.
Reklam