Sinan, baş karakteri kitabın. Okurken çok etkilendim bu karakterden. Ne kadar masumdu öyle. Sevgisi de kalbi gibiydi ama hep üzülen o oluyordu. Babası şaibeli bir cinayete kurban gitmişti. Annesi ile bir başlarına kalmışlardı. Büşra onu para uğruna terk etmişti. Sahi onların sevgileri bir kağıt parçası kadar ucuz muydu ki? Insan sevgisizliğe alışabilir miydi? Sinan alışamayacaktı. Tek hayali mutlu olmak ve mutlu edebilmek olan bir insana bunca yük yüklemek fazla değil miydi? Kitabin sonuna doğru Sinan'ın iç dünyasının gizemi aralanmaya başlıyor. Kesinlikle okunması gereken bir kitap. Oldukça akıcı. Insan okurken tahminde bulunuyor fakat böyle bir son hem şaşırtıyor hem de üzüyor.
Gerçekten okurlarına çok merak veren ve sürükleyici bir kitap.Livaneli ağzından yazılan bu eserde toplumumuzun kanayan yarasına yer verilmiş.(burada fazla açıklamak istemiyorum okurların merakı canlı kalsın) Bahsi geçen huzur kavramı aslında ne ? Biz insanlar neden huzursuzluk duyarız ya da şöyle devam edeyim gerçek huzur kalbin ve vicdanın rahat olması mıdır yoksa aklın ve mantığın doğru kabul ettiği herhangi bir şey midir? Ama bu kitabı okuduktan sonraki kanaatim şudur ki huzursuzluk duyan bir kalp hala insan kalabilmiş demektir.
