Emirhan Tortumlu
@Emirhantrtml
Ψ
13 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
''Söz veriyorum, uslu duracağım. Bir daha asla kavga etmeyeceğim, küfretmeyeceğim, kıç bile demeyeceğim. Tek istediğim hep senin yanında kalmak...''
Kitabı erken yaşta okuyup da hazmedemeden bitirmiş olmadığım için mutluyum. Fazlasıyla gerçekçi bir çocuk ağzı anlatımı kullanılmış, bu da Zeze' yi zihnen gerçek bir karakter olarak benimsememizi sağlıyor. Okurken bazen Zeze' ye şefkatle sarılmak, elimi uzatmak, çevresinden korumak istedim. Parlak zekasıyla gülümsetirken, kocaman yüreğiyle de hüzünlendirdi. Portuga' dan sonra içindeki koca deryanın dinmesi, ruhunun sönmesiyle benim de içimde bir şeyler eksildi.
Şeker Portakalı' nı, Zeze' nin duygularını içime çekercesine, hislerine ortak olurcasına okumak; o küçük yaştaki zeka küpünü, 'içindeki küçük şeytanı' tanımak, kocaman yüreği ve hassas düşünceleri ile tatlı hayallerinin şahidi olmak çok değerliydi.
Başta çocukların olmak üzere herkesin sevgi ve merhamete ihtiyacı olduğunun, karşımızdakine karşı ufak gibi görünen bir iyiliğin bile ne denli mutlulukları sağlayabileceğinin farkında olmalı ve bu farkındalığı yaymak zorundayız. Zeze' yi bağrımıza basamıyorsak bağrımıza basacak çocuklarla dolu bu dünya! Zeze' ye sevgimizi ulaştıramıyorsak sevgiye hasret insanlarla dolu etrafımız! Dünya, anlayış bekleyenlerle, acısını içinde saklamaktan yorgun düşmüşlerle, gülümsemeye hasret kalmışlarla dolu...
İlk defa bir kitap hakkında yazı yazma gereği duyuyor ve bunu hem kitaba saygımdan hem de bunu yazara borç bildiğimden yapıyorum. Kitaba karşı hissettiklerim tarif edilemez, duygularım iletilemez yoğunlukta... Kitabın son sayfalarında yaşadığım duygusal yoğunluk, gözlerimde biriken yaşların birikimiyle sayfaları güçlükle çevirmeme ve son sayfayla beraber kapağını kapatışımla gözyaşlarımın acıyla ve coşkuyla yüz hatlarıma dağılışına sebep oldu...
Yazarın okuduğum ilk kitabı olmakla beraber kitabın ilk başlarında ana karakterin bazen konuşma tarzına verdiği -mış -muş lu konuşma tarzı gibi bazı detaylara sıkılmış ve başlı başına bir cinayet çözümüne yönelik konusu olduğunu sandığımdan kitabı sevmeyeceğim önyargısına kapılmıştım. Ama Livaneli kalemiyle beni utandırıp Türk edebiyatına karşı büsbütün gururlandırdı...
Özellikle son elli sayfası beni tutkuyla kendine çekti, sarmaladı, gözlerimi açtı. Son 50-40 sayfanın başlarında her sayfa, daha sonrasında her cümle ve daha da sonrasında her kelime beni, kitap okurken ilk defa yaşadığım büyüleyici bir duygu yığını içerisinde bıraktı. Tahmin edilmesi güç olay örgüsüyle, aşkın en keskin gerçekliğinin tarifiyle, karakterlerin duygu durumunu en içtenlikle hissettirişiyle, bu hissettirişin okuyanın empati yeteneğini üst düzeye çıkararak karakterlerin duygu durumlarını bizzat kişide yaşatması ve dahasıyla... İnsanları sarsan, sarmalayan, yüreğini parçalayan, yoğun bir duyguyla gözlere veda eden ama kalpte ve zihinde etkisini koruyacak bir Livaneli romanı...
