Rousseau bu eserde, bilim ve sanatın gelişmesinin insanı ahlaken iyileştirmediğini; aksine insanları doğallıktan uzaklaştırıp daha yapmacık ve çıkarcı hale getirdiğini savunur. Ona göre,
insan doğada daha saf, daha dürüst.
Medeniyet geldikçe gösteriş, yapmacıklık ve ikiyüzlülük artıyor.