Özgür Balpınar, çok sevdiğim usta bir kalemşor. Duygularını özgün bir üslupla ve alışılagelmişin dışındaki anaforlarıyla karşımıza sunuyor. Bazı cümlelerde boğazınız düğümleniyor fakat bilhassa bu kitapta betimlemenin olay örgüsüne nazaran çok ağır basması beni rahatsız etti. Öğrencilerime muhakkak önereceğim bir eser olmasına karşın arkadaşını görmeye gitmenin hislerini her defasında detaylıca tasvir etmek yerine bu arkadaşlık, geniş bir olay örgüsünde sınanabilirdi. Belki de yetişkin gözüyle baktığım için çok arabesk geldi. Sürekli Tai’nin tasvirlerine yer vermektense babanın yaşadığı değişim aşama aşama sunulabilir, detaylandırılabilirdi. İki arkadaş komik olaylar yaşayabilirdi ki bana göre yer yer güldüğümüz dram eserleri çok daha insanın içine işliyor. Tüm bunlara 1 yıldız kırıyorum çünkü aforizmalar harika, kalem çok iyi.