Ülkede kültür emekçisi yoktu. Halkın zihni uykudayken cehalet artıyor, kabalık ve yoksulluk büyüyor, devlet gittikçe zayıflıyor, ahlaki, zihinsel ve ekonomik iflasa doğru gidiyordu. Ya ülkenin canlanmasını bekleyen, biraz eğitim almış insanlar ne yapıyordu?
Onlar da aptalca ama büyüleyici uydurma hikayeler okumaktan sarhoşlar.
Size insanların kaba olduğunu anlatmaya geldim. İnsanlar acımasız. İnsanlar tembel. İnsanlar açgözlü. Halk hiç kimseye, hiçbir şeye saygı duymuyor. Halk hiç kimseye güvenmiyor. Her şeye ve herkese kuşkuyla bakıyor. Burada dine yer var mı? O zaman hangi dinden bahsedebiliriz?
Yöneticiler ne olursa olsun, iyi ya da kötü, kahraman ya da zalim her zaman halklarının bir yansımasıdır. Bunlar halkın ruhunun bir kopyası, kitlelerin üretimidir.
Halk nasılsa onlar da öyledir.