İzzet Engin Kılıç
@Enginki
-Yazdıklarım naçizane kendi düşüncelerim.
Yarınsız kaldı çoğu umut,
Dil konuşmaz oldu bu nasıl bir sükut.
Gözlerim artık akan yaşlarını kurut,
Kalbim sevgini artık ona karşı uyut.
Gönül razı geldi imtihanına,
Umut bağlamayı bıraktı artık yarınlara,
Artık kapısı kilitlendi yeni sevdalara,
Akıl istese bile gönlüm gelmek istemiyor yanına.
Reklam
Kelimeler kifayetsiz
Çok söz söylemek istiyorum ama bu yaşanılan acılara yazacak bir şey bulamıyorum. Kelimeler manasını kaybetti. Kelimeler kifayetsiz.
Anadolu haykırıyor, ağlıyor, feryat ediyor.
Ana bu sefer enkazın altı dolu.
Canlar bir umut kurtarılmayı bekliyor,
Belki de aldığı son nefes ömrünün sonu.
Kaç beden gitti henüz filizlenmemişken,
Kaç baba gitti evladına doyamamışken,
Kaç ana ağlıyor çaresizliği yüzüne vurmuşken,
Gecenin bir yarısı kaçamadılar salandılar aniden.
Buruk bir hüzün sarmış her yanı,
Tarifi yok, adı yok bu nasıl bir acı,
Boşaldı memleket çoğunun eksik kaldı sol yanı,
Bu topraklardan artık silinmez ki bu acı.
Bir bebek elinde anasından ayrılmış elinde anasının saçından bir kaç tel,
Bunları gördükçe ağlıyor Anadolu göz yaşları sel,
Sevenin sevdiğini bıraktığı yerde esiyor hoyrat bir yel,
Bir çocuk enkazda bağırıyor anne, baba gel.
Göz yaşıyla, hüzünle, kederle uzanıyor titreyen bir el.
(İzzet Engin Kılıç)
Acı hepimizin acısı
Ansızın gelen bir sarsıntıya kurban ettik onbinleri,
Nereye koşacak kime yetişilecek ülkenin çaresiz gözleri,
Urfa suskunluğa bürünmüş kapılarına vurmuş kilitleri,
Maraş’ta enkaz altında bekliyordu bi çocuk belki kurtarır birileri,
Antep yine gazi ama bu sefer savaşını doğaya verdi
Kulağımda çınlanıyor sürekli bir annenin acıklı sözleri,
Aniden oldu kimse anlayamadı bu da neydi.
Müteahhitler utanmadan çalmışlar harcı.
Hatay’dan eser yok ardında bıraktı koskoca bir acı,
Adıyamanın imtihanı adı gibi harbiden yaman çıktı,
Malatya, Malatya 3 yıl sonra tekrardan yıkıldı,
Bu yaşanılanlar ülke olarak harbiden çok acı.
Reklam