"Tekrar öp beni. Ve de gözlerini bana gösterme! Bana yaptıkların için seni affediyorum. Ben katilimi seviyorum, ama ya senin kendi katilini! Onu nasıl affedebilirim? "
Ağlamak, uğradığımız felaketlere karşı vücudumuzda kalan son kuvvetin bir feryadıdır. Ağlayamadığımız zamanlar bizde o gücün de mahvolduğu vakitlerdir ki onun yerine kaim olan acılı bir sükunet en şiddetli acıların hasıl ettiği göz yaşlarından bile daha yakıcıdır.
Uzun bir aranın ardından şimdilerde, üstü kabuklanmaya yüz tutmuş aşkını hatırlarken dudaklarında ufak tefek bir gülümseme yerleştirebilecek gücü kendinde bulabiliyordu.Farkında olmadığı şey şuydu ki, bu en derin yaralar insanın içinde gizliden gizliye sinsice ilerleyip en zayıf noktasına konuşlanır ve en olmadık anlarda gürül gürül akan bir dere gibi ortaya çıkardı.