Erdoğan

Hayatta doğruları iki ana temelde ayırabiliriz birisi öğrenilmiş doğrular ikincisi bizzat yaşanan doğrulardır hayatımızı başkalarının gözlerinde dillerinde bakışlarında düşüncelerinde yaşıyorsak aslında hiç olmamışız demektir oluşturamamışız demektir kendimizi oluşturmak demek kendim için denenmemişi denemek için sarfettiğim tüm çabaların sonucudur ve gerçek anlamda kazanılmış bir doğru ancak doğrudan keşfedilebilir

Reklam

Erdoğan

insanoğlu dünyada sahip olduğu yada olabileceğine inandıkları ile beslenmekte yada eksik oluşunu kabullenerek hayatı kucaklamayı öğrenmektedir ilki çok iyi ivme kazanabilir ama düşüşü de bir o kadar sert olacaktır ikincisi düşüşü hep görerek bilerek anlayarak tecrübe ederek yolunu çizer. İnsan olmak için önce insanın kusurlu eksik kokuşmuş yanından geçmek gerekmektedir

Erdoğan

Zamansız

Esasında dün yoktur. Yarın hiç olmamıştır. Bugün ise hiç durmadan hareket halinde olan bir lokomotif gibidir. Anın oluşumu ve bitişi bir sonraki anın gelişi ve bir önceki anın yitişi arasında hiç durmadan hareket eden süreğen bir yürüyüştür. Hep bir halkanın kopup yerine yeni bir halkanın hiç durmadan an be an bağlanmış olması gibi...

Takip Önerileri

Erdoğan

Renklerimizin tutkularımızın arzularımızın isteklerimizin sancılı çırpınışlarımızın arkasından koşarken kendi kendimizin kölesi gibi yaşamaktan öte ne yapıyorduk ki sahiden insan kendini bir avutmaca içinde mi yaşamalıydı yoksa gerçekten tüm çıplaklı ile kendisi ile yüzgöz olmak için mi ? Kendimiz ile karşı karşıya kalamayacak kadar korkak ve cesaret yoksunuyuz özetle... Hadi bir kalkışma göster ve kendinden her kopuşunun arkasında bir yok oluşla beraber yenileniş göster bana yapabilir misin? Hadi ordan kendi kendinin yalancısı mahlukat!!!

Erdoğan

Bir eylem arıyordu bedenim zihnim düşüncelerim kalbim bir gerçeğe dokunmayı istiyordu gerçekten ulaşılması güç... sonra anladım ki aslında dışarıda görünmesi bulunması keşfedilmesi mümkün hiçbirşey yok!!! herşey içsel olan bir devrim ve o devrimin arkasından gelen eylemde gizliydi Yani insan herşeyi kendinde barındırıyordu hayatın içindeki bütün renkler bütün o atmosfer yeryüzü yaşamın akıl almaz döngüsü Zamanın bitmeyen çilesi sevincin mutluluğun tarifsiz cimriliği herşeyi ben oluşturuyor ben kuruyor ben oynatıyordum Sonra ne mi oldu birgün oturdum ve kendi kendimi izlerken kendime ağladığı mi farkettim....