Her insanın yüreğinde, yalnızca Allah’a dönmekle toplanabilecek bir parçalanmışlık hissi vardır. Ve yürekte bir yalnızlık hissi vardır ki sadece o tek başınalıkta Allah’ın yakınlığını samimiyetle hissederek diner. Yürekte bir hüzün vardır ki sadece Allah’ı bilmenin ve O’na hakiki olarak olarak kulluk etmenin sevinciyle silinir. Ve yürekte bir kaygı vardır ki sadece kişinin kendini O’nun için toparlaması ve O’ndan yine O’na sığınması ile yatışabilir.
(İbn Kayyim,Medâricü’s-sâlikîn)