Yeşim ŞAHİN
@ErgYesim
'İşte, ömrünüz boyunca hep dayandığınızı sandığınız demir parmaklıkların aslında hiç var olmadığını keşfetmek, o zamana kadarki tüm inancınızın sarıldığı andır. Biri, üzerinde durduğunuz zemini ayaklarınızın altından çekip almış gibidir. Bir anda zeminsiz bulursunuz kendinizi. Afallarsınız. Belki bir an kabul etmek istemezsiniz. Ama sonra o boşluktan, kendi zemininizi inşa edersiniz. Yeniden ama dipdiri, doğarsınız. '
'Anne rahmine dönme isteği' diyorlar buna. Ahmet Hamdi, Tevfik Fikret gibi birçok yazarda olduğunu okumuştum bu isteğin. Kendilerine çok acı ve zor gelen hayatı itip ana rahmi rahatlığına dönemedikleri için, içlerinde bir şeylere sığınmaya çalışıyorlar ellerinden geldiğince..
'' Hayat, sürekli içine düşerek yaşadığımız bir yanılgıdan ibaret, Peyami. Gördüklerimiz, gerçekleri çepeçevre kuşatan perdenin bize ulaşan yalancı yansımasından başka bir şey değil. Bu perdenin arkasında koskoca bir dünyanın dönüp dolaştığını çoğu zaman fark etmiyoruz bile. Onun bize bakan sahte yüzüne sorgusuz sualsiz inanmakla yetinmeyi nedense daha kolay buluyoruz. ''
