Ben gökyüzüyüm…
Bazen masmavi, bazen kapkara.
İçimde fırtınalar kopar, kimse duymadan.
Yıldırımlar düşer kalbime, sessizce…
Ama sonra bir güneş doğar içimden,
her şeyi affeder gibi, yeniden başlarım.
Ben gökyüzüyüm;
kimine huzur, kimine özlem olurum.
Bakanın ne taşıdığına bağlı biraz da…
Bulutlarım var, evet…
Ama geçerler. Hep geçerler.
Çünkü ben bilirim;
en karanlık anın bile ardından
ışık sızar bir yerlerden.
Ben gökyüzüyüm…
Sınırsızım.
Derinim.
Ve her şeye rağmen…
hep umut doluyum. ✨
Erlin