-Neden hiç mutlu değilsin Zeze?
-Neden mutlu olmalıyım?
-Çünkü dünyaya bir kez geliyoruz.
-İyi ki bir kere geliyoruz Portuga...
-Neden?
-İkinci bir hayatı kaldıramazdım.
Oldukça dramatik,hüzünlü bir kitap.Olayların geçtiği yerler o kadar güzel tasvir edilmişki kitabın içinde yaşayan kendinizsiniz sanki.Aşk romanları tarzım değil ancak etkileyici bir sevgi anlatımı var bu romanda.Bunun dışında kitabın kahramanının kendi varlığından dolayı etrafını en önemlisi de kendisini
yıllarca cezalandırması hoşuma gitmedi.Ümitsizlik rahatsız eder beni her daim...
Muhakkak ki bütün insanların birer ruhu vardı,ama bir çoğu bunun farkında değildi ve gene farkında olmadan geldikleri yere gideceklerdi.Bir ruh ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize,bizim aklımıza,hesaplarımıza danışmaya lüzum bile görmeden,meydana çıkıyordu...Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya,-ruhumuzla yaşamaya-başlıyorduk.
Bir kitabı okurken geçen iki saatin ömrümün bir çok senelerinden daha dolu,daha ehemmiyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım.