Esra
@Esoc_
1 Ocak
96 okur puanı
Kasım 2023 tarihinde katıldı
Bu kitap, bir psikiyatristin toplama kampında yaşadığı acıları anlamla nasıl dönüştürdüğünü anlatıyor.
Ama sadece bir anı kitabı değil; insan ruhuna dair derin bir içgörü sunuyor.
Frankl diyor ki:
"İnsanın temel arzusu mutluluk değil, anlamdır."
Ve ben düşündüm...
Zor bir dönemden geçerken, bazen tek sorumuz bu oluyor:
"Neden başıma geldi?"
Frankl ise bu soruyu tersine çeviriyor:
"Hayat șu anda benden ne istiyor?"
Çünkü acıdan kaçmak her zaman mümkün değil.
Ama ona bir anlam yüklemek mümkün.
Ve bu anlam, insanı ayakta tutabiliyor.
En etkilendiğim cümlelerden biri şuydu:
"Hayatın anlamı, her insana özel ve her ana özgüdür."
Belki de o yüzden herkesin yolculuğu farklı.
Ama anlam arayışı hep ortak.
Reklam
Leyla'nın Evi, bir Osmanlı paşası torunu olan Leyla'nın, maddi imkansızlıklardan dolayı ailesinin elden çıkarttığı yalının bahçesindeki müştemilatta yaşarken, haksız bir şekilde evinden edilmesini anlatıyor. Yani böyle başlıyor aslında hikaye. Onun bu hak mücadelesinde yanında olan mahallede elinde büyüyen Yusuf'un evine gitmesi ve orada Roxy( Rukiye) ile birlikte yaşaması genel hikaye olarak anlatılıyor. Ama alt hikayeler o kadar anlamlı ve derin ki…. Leyla'nın babasının bir Ingiliz subayı olması, babasını ve annesini görmeden büyümesi nedeniyle hep geçmişe anılara bağlı bir kadın olması bu yüzden. Roxy'nin Almanya macerası ile başlı başına genç bir kadının ailesine rağmen ayakta durmak için verdiği mücadele. Ama kitapta beni en çok etkileyen karakterlerden biri şüphesiz Ali Yekta Bey. Ailesi nesiller boyunca önemli paşalara uşaklık etmiş, kendisi de bu geleneği sürdüren bir insan. Oğlu Omer'in ise uşak olmasını istemedigi için, yanında yaşadığı ailenin de katkılarıyla en iyi okullarda okuyup en iyı derslerı alan bir çocuk olarak çok donanımlı yetişti. Ali Yekta Bey'in bütün umudu oğlu Ömer'deydi.
Kendini kanıtlamak için bir yalının beyi olma isteği başına ciddi sıkıntılar da getirdi. Daha fazla anlatıp Spoiler vermek istemiyorum ama Osmanlı'dan Cumhuriyet'e geçiş sancılarını, yabancı bir ülkede göçmen olmanın zorluklarını, aşkıve yalnızlığı güzel bir şekilde işlemiş Livaneli. Kitabın genelinde bir müzik tutkusu da hakim. Bunu da Livaneli müzisyen kimliği ile çok güzel
anlatmis.
Hadi şaşırmaya hazır olun.
Önerimdir okuyun efendim @
“Her yaşam milyonlarca seçim ihtiva eder. Kimi büyük, kimi küçük. Fakat bir kararın yerine başka bir karar geçtiğinde, bütün sonuçlar değişir. Dönüşü olmayan bir sapma gerçekleşir ve bu da başka
Ömer Zülfü Livaneli bu kez hayal kırıklığına uğramış, aldanmış, yalnız ve melenkolik insanları anlatıyor.
Karakterlerin travmaları ve iç hesaplaşmaları apaçık göz önüne seriliyor. Edebiyatın eski temalarından olan hâlâ güncelliğini koruyan sınırlar, gurbet ve mültecilik konularına odaklanıyor.
İsim babalığını Yaşar Kemal’in yaptığı ve ilk kez 1978 yılında yayımlanan Arafat’ta Bir Çocuk, sadece Türkiye’de değil, dünya çapında ilgi gören bir edebiyat yapıtı.
“Yazarken çok canım yandı” demiş Livaneli.. Benimde okurken… “Ben bir insandım.” diye başlayan, acıyı bütünüyle ele alan, hem çok taze hem de evrensel bir sızıya parmak basan. Serenad kadar etkilendim
“ Ben bir insandım… “
Sözün özü kitabın özeti .
Orta Doğu’daki savaşın İŞİD zulmünün en çok etkilediği Ezidi kadınların ve çocukların yaşadıklarını anlatan güçlü bir aşk ve inanç hikayesi. İstanbul’da gazetecilik yapan İbrahim sabah arkadaşı Hüseyin’in ölüm haberiyle Mardin’e doğru yola çıkar ve gizem perdelerini sırayla aralar. Kitapta geçen Deyrulzafaran kilisesi ve güneş tapınağında okunsaydı nasıl etkilerdi merak ettim doğrusu
Zülfü Livaneli ne yazsa okurum, öyle seviyorum kalemini..
Anlatılan konu edilen hayatlar ibretlik. Biz insan mıyız? Vicdanımız nerede? Böyle güzel insanlar var mı?
Kitap hakkında söyleyebileceklerim şeyler; acı ve hüzün…
Reklam