İnsanın kendine vurmasında büyük bir rahatlık vardır. Kendimizi suçladığımızda, başka kimsenin bizi suçlamaya hakkı olmadığını hissederiz. Bizi günahlarımızdan arındıran papaz değil, itiraftır.
Doğruluk payı olan bir bakış açısı. Ama genelde birisi hatasının farkında ve üzgün olduğunu bize hissettirdiğinde onun üzerine gidemeyiz hatta teselli etmeye çalışırız. Ama hiçbir mahcubiyet görmediğimizde daha da sinirleniriz. Bir suçluluk duygusu görmek isteriz.