Bu kitabı bitirdiğimde içimde bir zafer hissi değil, derin bir hüzün kaldı. Başta onun herkese hak ettiğini vermesini istedim, çünkü bazı acıların cezasız kalmaması gerektiğine inanıyordum. Ama zamanla anladım ki intikam insanı tamamlamıyor, sadece onu eskisi olmayan birine dönüştürüyor. En çok da onun kaybettiği masumiyete üzüldüm, çünkü geri kazandığı hiçbir şey onu eski haline döndüremedi. Bu hikâye bana, bazen insanın en büyük savaşını başkalarıyla değil, içinde kaybettiği kendisiyle verdiğini hissettirdi.