Öğretmenlikten vazgeçmiştim. Hatta kendimi başka ihtimallere alıştırmıştım. “Demek ki olmayacak” diye içimde susturduğum bir hayal vardı.
Bugün çok sevdiğim aile dostumuzun 4 yaşındaki kızı gözlerimin içine bakıp “Esra abla ne zaman İngilizce öğretmeni olacaksın?” dedi. O kadar masum, o kadar içten söyledi ki… Ardından babası “bizim çocuklar senin İngilizce öğretmeni olmanı bekliyorlar, ha bilgin olsun” deyince bir an durdum.
Birilerinin beni beklediğini bilmek… Küçücük kalplerin ismimi öğretmenlikle yan yana kurması… Söndü sandığım hevesin içimde yeniden kıvılcım alması…
Şu an kalbim karmakarışık. Vazgeçtiğim yerden yeniden başlama cesareti gibi. Çok duygusalım. 🤍