İlk yapmamız gereken şey, kendimizi asla yargılamamak. Bugüne kadar yapmış olduğum her şey, anlamam için gerekliydi. Değişimi ve evrilmeyi kabul etmek, aynı zamanda geçmişimizi anlayışla kabullenmektir. Eski savaşlarımız bizim için çok önemli birer antrenmandı. Bu beni bugün olduğum kişiye dönüştürdü. Bugün artık gücünün ve zayıflıklarımın farkında, yepyeni amaçları olan biriyim. Kendimi kurban ilan etmemin veya geçmişten pişman olmamın hiçbir faydası yok. Geçmişte o zamanki amaçlarımıza uygun olarak yaşadık, hepsi bu.
Aynı anda uyarılan hücreler, işbirliği ediyorlar. Her gün aynı davranışları tekrar ettiğimizde nöronlar, kişiliğimizi belirleyen uzun süreli bir ilişki kuruyorlar. Eğer sürekli olarak öfkeleniyor, acı çekiyor veya haksızlığa uğradığımı düşünüyorsam bu nöronsal ağı daha da güçlendiriyorum.
Kontrolü içimdeki çocuk ele almışsa ona hayatının sonuna kadar yanında olacağımı söyleyerek içini rahatlatıyorum. Ona kimsenin kötülük yapmasına izin vermeyeceğime dair söz veriyorum. Çünkü dönüştüğüm yetişkin, ona rehberlik etmek için gerekli silahlara sahip.
Ne olduğunu gözlemlersen içindeki korku dolu çocuğu sakinleştirebilirsin. Aslında sürekli olarak iki hal arasında gidip geliyoruz: içimizdeki çocuk ve dönüştüğümüz yetişkin. Korkularımız söz konusu olduğunda baskın olan içimizdeki o küçük varlıktır, bütün sağduyumuzu kaybederiz. Yetişkin tarafımız onu mantıklı olmaya davet etmediği sürece negatif duygularına hapsolur.