Her insanın boşluğa doğma hakkı olmalıydı. Vatansız, toplumsuz, ailesiz ve kişiliksiz olmak her insanın hakkıydı. Hiçbir insan, genetik ve kültürel mirasın baskısı altında yaşamaya mahkum edilmezdi. Hiçbir insan, tanrı'nın iyi olduğuna inanmak zorunda değildi
Ne içindeyim zamanın,
Ne de büsbütün dışında;
Yekpare, geniş bir anın
Parçalanmaz akışında.
Bir garip rüya rengiyle
Uyuşmuş gibi her şekil,
Rüzgarda uçan tüy bile
Benim kadar hafif değil.
Başım sükutu öğüten
Uçsuz bucaksız değirmen;
İçim muradına ermiş
Abasız, postsuz bir derviş.
Kökü bende bir sarmaşık
Olmuş dünya sezmekteyim,
Mavi, masmavi bir ışık
Ortasında yüzmekteyim.
Ey divane iken viraneye döndüren, gördün mü harap beni? Gördün mü harap olmuş beni? Duvarlarıma vuruyor her mevsim zemheri. Hala yaralıyım. Unutmadım unutamadım yıkıldığım yeri. Bunlar beni güçlendirmedi bunlar beni çürüttü. İmkanım olsa yıkılmak isterdim.
Berkan YÜCEL BELGAZAR