Herkesin dokunmak isteyip dokunamadığı ,konuşmak isteyip konuşamadığı yanıbaşında duran birileri var.İçindeki pişmanlıklar,hüznün kavurucu sızısı,yaşanmışlıkların acı mutlulukları.belkide olması gereken gibi yani.İnsan nekadar da aciz bir canlı türü.var olanı normalleştirir yok olanı kaf dağına çıkarır.Mutluyken mutluluk arar çaresizce.elindekine değilde ulaşamadıklarına değer verir.Bin kere tövbe eder bin kere ders almaz.