Bir yağmur tanesi gibi başlar insanın yolculuğu…
Kimse bilmez içinde biriken ağırlığı. Bulut nasıl kendi yükünü taşırsa, insan da kendi gerçeğini içinde taşır.
Kimi zaman başkalarının ışığında yol bulmaya çalışırız; ama bilmez ki, yabancı bir evin penceresinden sızan ışık sadece gölge düşürür üzerimize. Gerçek aydınlık, insanın kendi sesini duyduğu anda başlar.
Kendini tanımak; karanlıkta kendi adımlarının sesini fark etmektir.
Kendini sevmek; sert rüzgârlara rağmen kökünü bırakmamaktır.
Ve sahip çıkmak; "Bu benim yolum" diye cesurca yürümektir.
Unutma:
Kendi yağmurunu anlamayan, başkasının güneşinde ısınamaz.