Fatma GÜRSOY
@FGrsy
Çünkü “sevmek” kesin bir sözcük değil, belirginlikten ve nesnellikten uzak.
Reklam
Mutfaktaki masanın başına geçiyoruz, kareli kâğıtlarımız, kalemlerimiz ve Büyük defter. Yalnızız.
Bina bizi birbirimizden ayırıyor. Bu uzaklık bize çok büyük ve çektiğimiz acı katlanılmaz geliyor. Sanki vücudumuzun yarısı eksilmiş gibi. Dengemiz bozuluyor, başımız dönüyor, düşüyoruz bayılıyoruz.
Tekrarlamaktan sözcükler anlamlarını yitiriyor, içerdikleri acı da dinmeye başlıyor.
Annemiz bize, “Canlarım, aşklarım, mutluluğum, tapılacak bebeklerim” derdi.
Bu sözcükleri hatırlayınca gözlerimiz doluyor.
Bu sözcükleri unutmalıyız, çünkü artık kimse bize böyle şeyler söylemiyor, bu sözcüklerin anısı da taşınamayacak kadar ağır.
Reklam