Sylvia Plath için, varoluş bir incir ağacı ve olası bütün hayatlar —evli ve mutlu olduğu, başarılı bir şair olduğu hayatlar— olgun ve tatlı birer incirdi ama Plath o olgun ve tatlı incirlerin tadına bakamıyor, meyveler göz göre göre çürüyüp gidiyordu.