Fatma ZENGİN TELLİOĞLU
@Fatmazengintellioglu
Öğretmen
55 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Beni yine yanıltmadın Allande. Kitabı bitirmem iki haftayı buldu ama bu kitabın ağır akmasından falan değil birincisi benim iş yoğunluğumdan sonra gelen ülkemizde yaşanan acılarla hiç bir şey yapmak istemememden kaynaklıydı. İkincisi ise çok garip bir yanım hemen olayların akışıyla elime aldığımda bitsin bu hikaye istiyordum ama Allande’den ve dolayısıyla Violeta’dan ayrılmak da istemiyordum bu da sindire sindire okuma isteği uyandırdı. Altını çizdiğim yerlerde kendimden o kadar şeyler var ki… Farklı bir zamanda ve farklı bir ülkede kurgulanan bu karakterin; bu kadının hislerini, şuan anlamam onu içselleştirmemin nedeni bahsettiğim uzaklıklara rağmen yaşadığı hislere çok uzak olmayışımdan ve Allande’nin başta Violeta olmak üzere kurgu karakterlerini gerçekliğe yaklaştırmadaki ustalığı. Bir kadının tüm hayatının çalkantılarını Allande’nin o kendine has kaleminden okumak ne diyebilirim külliyat biriktirmeyi çok sıcak bakmasam da konu Allande olunca durduramayacağım kendimi. Nitekim, okuma grubundaki arkadaşlara Nisan ayı için önerdiğim kitaptı ve yine iyi ki ile bitirmiş oldum.
Isabel Allende’nin okuduğum ikinci kitabı bu ama öyle bir his ki hangi kitabına başlarsam başlayayım bir çırpıda okuyacağımı düşünüyorum. Tuhaf ama bana Nermin Bezmen etkisi bırakıyor. Nermin Bezmen’nin aile kökleriyle harmanladığı kitaplarındaki karakterlerle kurduğum bağlar gibi; Isabel Allende’nin büyülü gerçeklikle kurmaca olarak yazılmış, ama bir o kadar da gerçek yaşamdan kopan satırlarını okurken zamanın nasıl geçtiğini unutturuyor kitapları bana. İyi ki kalemiyle tanıştığım bir yazar Isabel, aynı Nermin Bezmen gibi külliyatını oluşturmak farz oldu diyebilirim çünkü ne zaman kitaplara bir ara vermek zorunda kalsam okumaya tekrar ısındırmada çok iyi bir durak oluyor benim için.
Oğlum doğduktan sonra okumaya zaman bulamamamdan kaynaklı bir soğuma oluştu ve odaklanmak zorlaştı kitaplara özellikle okuduğum neyse onun içinde kaybolma hissini çok özlemiştim. Elimin gittiği
Hikayenin tamamı bir ihtiyar, bir kör köpek ve bir mısır fidanı ile ilgili. Böyle özetleyince bir şey ifade etmiyor gibi gelebilir ama aslında 102 sayfadan oluşan kitap; umudun, fedakârlığın, azmin kelimelere dökülmüş hâli gibi. Büyütmek ve onu yeşertmek için nasıl çabaladığına, nelerden vazgeçtiğine, nelere katlandığına şahid olduğumuz ve belki bunun için son günlerini böyle geçirmeye değer mi, belki bundan daha az bir çabayla kendini bu kuraklıktan kurtarmıştın diye aklımızdan geçirdiğimiz ihtiyar için o fide yaşadığı toprakların geleceği iken kör köpek için ise ihtiyara bu uğurda yardım etmek ahde vefa gibi adeta. Kitap karakterleri de olsalar iki karakterine de sonsuz saygı ve sevgi hissettiğim, sonuyla hem hüzünlendiren hem de düşündüren bu kitap unutulmazlarım köşesinde yerini aldı.
Soseki’den okuduğum ilk kitap Gönül. Japon edebiyatına Murakami ve Mişima ile giriş yapmış biri olarak şunu söyleyebilirim ki: Yazar, onlara nazaran ki onların da kalemini çok sevmeme karşın bende yaşadığımız yüzyılın ruhu boğan çekilmezliğinden uzaklaştıran naif diliyle hoş bir tat bıraktı.Kitap, üç bölümden oluşuyor ve tamamında yazarın isim kullanmamayı tercih etmemesinin onların somut varlıklarından çok duygularının okurda iz bırakma düşüncesi olduğu izlenimi veriyor. Bir gencin bir tatil beldesinde tavırlarından etkilendiği ve kendisine hocam diye hitap ettiği bir kişi ve sonrasında onu tanıma çabasıyla başlayan hikaye, gencin ailesi üzerinden anlatıldığı maddi ve manevi durumunu çözümleyen ikinci bölümle devam ediyor. Son bölümde ise hocasının kitabın başından beri bahsedildiği içe kapanık duygu durumunun neden kaynaklandığı sırrının çözümüyle bitiyor. Kitap aynı zamanda tarihle iç içe olarak ilerliyor bu yüzden Meji dönemiyle de kitap vasıtasıyla aşina olmuş oldum. Herkesin yazarla ve kitapla tanışma fırsatı olmasını dilerim.
