Babamın sürekli, geriye bakma, hayat önünde, dediğini hatırlıyorum. Ama artık gelecekten çok geçmiş var. Hiçbir şey kalmamışsa neden sürekli önüme bakayım ki?
Zaman izleri siliyor. Uykuyla uyanıklık arasında gördüğün rüyalara benziyor geçmişte yaşadıkların bir süre sonra. Öfke diniyor. Bir vakit kalbini ateşiyle kavuran her şey, cılız bir mum alevine dönüşüyor.