Yapmacık ve hemen bi samimiyet arayan insanlardan tiksiniyorum. Yani seninle tanışalı iki üç ay olmuş tripler falan hani neyine senin yani, kimsin ki sen.
Kimsenin kimseye iyi niyeti kalmamış, kimsenin kimseye tahammülü yok, dinleyen, anlamaya çalışan zaten çok az kişi var. İçi boş laflar etrafta fır dönüyor.
Karşındaki kişiyi kendi gibi iyi niyetli, empati yapabilen kişiler zannedenler üzülüyor bu hayatta hep. Yani hayatta değişik bir sistem var. İyiler kötüler yüzünden mutlu olamıyor. Bazıları cesurca davranıp yıkıyor tüm engelleri ama bazıları kafalarında kurdukları iyi dünya da çırpınıp duruyorlar.
“Ülkemiz büyük bir oyun yeridir. Her sabah uyanınca, biraz isteksiz de olsak, hepimiz sahnenin bir yerinde, bizi çevreleyen büyük ve uzak dünyanın sevimli bir benzerini kurmak için toplanırız. Küçük topluluklar olarak, birbirimizden bağımsız davranarak ve birbirimizi seyrederek günlük oyunlarımıza başlarız.”