Yakında öleceğim fikriyle barıştığımı düşünüyordum ama sonra bana bir çıkış yolu teklif edildi ve bir baktım, ne gerekiyorsa yapmaya hazırdım. Nihayet öldüğümde ise sessizce, huzurla ve onurla giderim diye düşünürdüm hep. Ancak aniden ölümle yüz yüze gelince hayatta kalmak için herkesten bizzat Şeytan'dan bile gelen yardım elini kabul etmeye istekli oluyordun.
Bu temel insan içgüdüsüydü. Onur ve saygıdeğerlik o noktada pencereden uçup gidiyordu.
Arada Tanrı bizzat öz oğlu İsa Mesih'i yeryüzüne indirdi ama bu bile insanoğlunu dönüp de kendisine ben ne yapıyorum diye bakmaya ikna etmedi. Yetmezmiş gibi bizim İsa'yı bile öldürdüler.