Feyza Sarıca
@Feyzasar
hemşire
lisans
Malatya
Malatya
13 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Kaderin, birbirine benzeyen kırık hayatları nasıl ustalıkla bir araya getirdiğini düşünüyorum bazen. Sanki görünmez bir el bizi aynı acının gölgesinde buluşturmuş gibi. Gerçekleri bilmeyen biri, bu hikâyeyi bir romanın sayfalarından kopmuş sanır, öyle değil mi?
Reklam
Kayıp düşüncelerim, gölgelerde saklanan unutulmuş korkularım, adını koyamadığım hayallerim, beynimin kuytu köşelerinde usulca can buluyor karanlıkta. Bir ışık olamadım kendime ne yanan ne de yol gösteren. Hep ödünç alınmış bir parıltıyla, titrek adımlarla aradım yolumu. Karanlığın kucağında, hayallerimle korkularım dans ediyor sanki. Biri bir masal, diğeri bir kâbus… Ve ben, hâlâ bir gölge gibi, kendi ışığımı arıyorum. Yüreğimin derinliklerinde kaybolmuş olan bir kıvılcımı.
Artık bu hikâyeyi bilen tek kişi benim. Kimsesiz bir sır gibi, göğsümde ağır bir yük gibi taşıyorum onu. Yüreğimde sakladığım bu kutsal emanet, bir gün bir başkasının ruhunda yankılanırsa, işte o zaman gerçekten yaşamış olacak.
Aslında ölüm dediğimiz şey tam da dibimizde ve bizimle beraber. Yaşayanla ölümü bölen, narin, kırılgan bir eşik var. Bir adım, bir nefes, bir anın gözyaşı. Bu eşikte, insan, kendi masalının hem ozanı hem yolcusudur. Her kalp atışı, bir umutla çarpıp bir vedaya hazırlanır. Ömür, bir damla mürekkeptir sonsuzluğun boş sayfasına düşen. Ne eksik ne fazla, sadece o an, ebediyetin kıyısında titreyen bir ışık.
Kalbin her atışı, ebediyete dokunan bir çığlık, aynı anda, usulca sokulan ecelin gölgede bekleyen nefesi değil midir? Ömür, yarım kalmış bir yol türküsüdür. Kalem kırılmış, mürekkep kurumuş, sözler ise dudaklarda biriken suskunluk, vedalar ise yüreğin hep ertelediği bir yemin. Hayaller, korkularla el ele, gönlün karanlık dehlizlerinde bir alev gibi titreşir, ama ne tam yanar ne de sönüp gider.
Reklam