İnsanlarla arasına koyduğu mesafe onu kırılmaktan koruyacak zırhıydı.
Sayfa 138
Benim için düzenlenmiş bir mayın tarlası olduğuna inandığım hayat...
Sayfa 117
Ah İstanbul!
ikinci İstanbul saklı sanki bu şehirde. Şehrin altında uyuyan, orada can çekişen, ama yine de ölmemek, ruhunu teslim etmemek için ısrarla direnen, hasta, güzel bir İstanbul bu. Şehrin derinlerinde bir yerde kalbinin hâlâ nasıl attığını duymuyoruz, bilmiyoruz.
Sayfa 116
Bazen, müziği tüm hücrelerimizle hissetmek isteriz.
Müzikle vücudumun ona verdiği tepkiyi o kadar iç içe görüyorum ki, insanların koşmak gibi mukemmel bir çözüm dururken niye dans etmeyi tercih ediyor olduklarını bir türlu anlayamıyorum. Onların da beni anlayamadıkları gibi...
Sayfa 102
Ne bu, her gün her gün! diyorlardı.
Çekil şurdan! diyorlardı.
Manyak mısın?! diyorlardı
Bela mısın?! diyorlardı.
Beygir misin?! diyorlardı
Derdin nedir? demiyorlardı
Sayfa 99